Als de dag komt dat ik je moet missen,
laat het door schuld of misverstand zijn,
en niet door de dood.
Hoe moet ik aan deze tafel zitten,
deze koffiekan heffen, dit mes over het brood
laten gaan, als ik niet weet dat jij elders
aan tafel zit, koffie inschenkt, de dag begint?
Ik kan het aan om niets van je te weten
behalve dat waar je ademhaalt
er niet zo’n ondraaglijke leegte kan zijn
die niets meeneemt, niets achterlaat.
Als het moet zal ik je vergeten, zoals deze kan
dit mes jou zullen vergeten op voorwaarde
dat je bent opgestaan, we je weg zagen gaan
maar hoe moet ik de dag beginnen
als je alleen maar dood bent, stomweg dood,
wegend als lood in al deze dingen, dit mes,
deze tafel, dit brood, nooit weg
kunt gaan om mij niet te missen?
Hoe raak ik je kwijt als je nergens bent,
behalve in mij, ik ben niet zo wijd.
Charles Ducal - Tijd voor vrede
