Soms vraag ik mij af waarom we steeds terugkeren naar het begin; waarom we zoeken naar die ene draad die misschien, wanneer we eraan trekken, het tapijtwerk dat we ons leven noemen zal doen ontrafelen, in de hoop dat we daarachter de waarheid van het waarom zullen vinden. Maar er is geen waarheid. Er is alleen dat waarom. En als we goed kijken, zien we dat er achter dat waarom alleen maar een ander tapijt ligt. En daarachter nog een, en nog een, tot we in de vergetelheid belanden.
-
In god geloofde hij maar half, maar in bidden helemaal, in de kracht van een gedeelde wens.
-
Wanneer ik nu, aan het andere eind van het leven, opnieuw achterin zit bij hedendaagse literaire en kunstzinnige evenementen, die veel lijken op de kerken van vroeger,oude rituelen omnieuw aaangekleed, met hun onvoorwaardelijke onderwerping aan nieuwe orthodoxieën en hun verachting voor al het andere, wat velen prettig vinden, een en al brute banvloeken en dweperigie zelffelicitaties die velen noodzakelijk achten, drijven mijn gedachten af.
-
Bij alles legde hij de nadruk op zachtaardigheid, vriendelijkeheid, en een zekere terughoudendheid. Soms, op aandringen van mijn moeder, legde hij mij of mijn zus over de knie om ons te straffen als we stout waren geweest, tilde zijn hand op om een klap op onze billen te geven, en huiverde dan. Zelfs nu nog voel ik het trillen van mijn vaders lichaam, die gigantische, onbekende maar wel begrepen geschiedenis die tegen me aan vibreerde, de onzegbare maar duidelijk doorgegeven betekenis. Almaar door huiveren, tot hij me weer rechtoo zette en wegliep, terwijl wij achter zijn rug zijn gehuiver en getril nadeden en hem stilletjes uitlachten.
En ook dat stond hij toe, dat wij, zijn kinderen, zijn kracht als zwakheid bespotten.
