Wanneer we naar dit landschap kijken, of naar een mooi landschap in het algemeen, dan zien we ook onze eigen plaats in de wereld. We zouden net als dit grote landschap willen zijn, weids, ongedwongen en mooi. Niet het landschap zelf, maar de tekening die ik ervan gemaakt heb wordt zo iets wat de wereld in mezelf beschrijft, die wereld in herinnering brengt.
Als je niets doet, gaat de tijd snel, maar de wijzers van de klok gaan maar niet vooruit. (Sekure Hanum)
Ik wil alles onthouden, in het zien al aandachtig herinneren, en daarom wend ik me tot mijn geliefde bewaardozen: woorden.
Charlotte Van den Broeck - Een vlam Tasmaanse tijgers
Doux et résistant
Kruidvat toiletpapier
en als ik niet kan slapen dan doe ik alsof
ik een beschuit ben
die op de soep ligt
langzaam opzwelt
zacht wordt
zwaar wordt
naar de bodem zinkt
uit elkaar valt
Jolanda Kooijmans - Live vanuit het pragma
Poëzie is de vakantie van de filosofie
Jan Hanlo
